ΑΡΘΡΑ
Ο δωδεκάλογος της ανάπτυξης

Σε καθημερινή βάση κατακλυζόμαστε από αντικρουόμενες απόψεις που προέρχονται από διεθνείς και ελληνικές πηγές ως προς α) τη δυνατότητα της Ελλάδας να πετύχει τους στόχους του μνημονίου, β) την ανάγκη της αναδιάρθρωσης του χρέους και της ελεγχόμενης πτώχευσης, γ) τη δυνατότητα της Ελλάδας να κάνει τις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται για να βγει το συντομότερο δυνατόν από το τούνελ της ύφεσης. Αυτό όμως που παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι η πτώση του ΑΕΠ ανέρχεται στο 2,9% για το α’ εξάμηνο του χρόνου και αναμένεται να φθάσει στο 4% στο τέλος του χρόνου με μια ανεργία που στο α’ εξάμηνο του έτους κυμαινόταν γύρω στο 12% του εργατικού δυναμικού.

 

Στο χώρο του λιανεμπορίου καταγράφονται δυσοίωνες προβλέψεις από έρευνες της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕ που δείχνουν το μεγάλο ποσοστό των επιχειρήσεων με μειώσεις στον τζίρο και την κερδοφορία ακόμη και το μεγάλο αριθμό των «λουκέτων» στο συγκεκριμένο κλάδο. Από την άλλη, πάλι με στοιχεία ερευνών που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο Έλληνας καταναλωτής εμφανίζεται να είναι διστακτικός, να αναζητεί συνεχώς value for money και προσφορές, να δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στα ιδιωτικά σήματα και να προγραμματίζει αυστηρά τις αγορές του μειώνοντας σημαντικά τις αυθόρμητες αγορές.

 

Στο άρθρο αυτό αναπτύσσουμε ένα δωδεκάλογο που παρουσιάζουμε στο πλαίσιο ενός δωδεκαγώνου με τους άξονες των ενεργειών που πρέπει να υλοποιήσουμε για να ξεφύγουμε από την κρίση. Οι άξονες αυτοί, που παρουσιάζονται στο Σχήμα 1, περιλαμβάνουν:

 

  1. Την αύξηση των εξαγωγών καθώς η χώρα μας έχει το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εξαγωγικό εισόδημα (γύρω στις 2.300 ευρώ) στην Ευρώπη. Οι εξαγωγές της αντιπροσωπεύουν μόλις το 8% του ΑΕΠ και το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου  φθάνει το 15% του ΑΕΠ ενώ στη «μικρή» Δανία οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν το 50% του ΑΕΠ.
  2. Την αύξηση του Ναυτιλιακού συναλλάγματος λαμβάνοντας υπόψη ότι η χώρα μας θεωρείται η πρώτη δύναμη στη ναυτιλία ελέγχοντας το 15% της διακίνησης του παγκόσμιου εμπορίου με περισσότερα από 3.000 πλοία χωρητικότητας 190 εκατ. dwt. Βέβαια, ενώ στην Ελλάδα οι εισπράξεις ναυτιλιακού συναλλάγματος ανέρχονται γύρω στα 18 δις ευρώ, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 7% του ΑΕΠ, στη «μικρή» Δανία οι εισπράξεις αυτές ανέρχονται στα 26 δις ευρώ και αντιπροσωπεύουν το 11% του ΑΕΠ.
  3. Την αύξηση του Τουριστικού συναλλάγματος καθώς ο Τουρισμός μας αποτελεί τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας μας. Δυστυχώς όμως δε βασίζεται σε ένα μακροχρόνιο στρατηγικό σχέδιο και σε μια ολοκληρωμένη επικοινωνιακή στρατηγική. Αυτό αντανακλάται στο γεγονός ότι κάθε χρόνο αλλάζουμε λογότυπα και σλόγκαν και ότι δε στοχεύουμε στην ανάδειξη συγκριτικών πλεονεκτημάτων πέρα από τα κλασικά ήλιος, θάλασσα, φιλοξενία κ.λπ. που, ούτως ή άλλως, δεν αποτελούν πλέον συγκριτικά πλεονεκτήματα.
  4. Τη σωστή διακυβέρνηση της χώρας για την άμεση καταπολέμηση της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας, της αναξιοκρατίας και της φοροδιαφυγής και τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που ευνοεί την επιχειρηματικότητα.
  5. Την προσέλκυση Άμεσων Ξένων Επενδύσεων με την εγκαθίδρυση ενός ενιαίου και σταθερού νομικού πλαισίου επενδύσεων, κινήτρων και φορολόγησης.
  6. Την ανάπτυξη του Αγροτικού Τομέα υποστηρίζοντας βιολογικές καλλιέργειες και επώνυμα αγροτικά προϊόντα και αναδεικνύοντας συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, π.χ. «Κρήτη: το Πράσινο Νησί της Μεσογείου».
  7. Την «Πράσινη» Ανάπτυξη, που καλύπτει κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα που έχει στόχο την προστασία ή τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος και περιλαμβάνει: την παραγωγή ενέργειας μέσω ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (φωτοβολταϊκά, αιολικά πάρκα, βιομάζα κ.λπ.), τις «πράσινες» μεταφορές (μεταφορικά μέσα με χαμηλές εκπομπές CO2, υβριδικά αυτοκίνητα, επαγγελματικά οχήματα με φυσικό αέριο κ.λπ.), τη βιολογική γεωργία, την «πράσινη» χημεία (ήπια απορρυπαντικά, βιοπολυμερή, φυτικά καλλυντικά κ.λπ.) και τέλος τον αγροτουρισμό.
  8. Την αύξηση των επενδύσεων για την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και καινοτομιών. Παρά το γεγονός ότι η χώρα μας υστερεί δραματικά στις επενδύσεις σε Έρευνα και Ανάπτυξη (Research & Development), στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας καθώς και στον αριθμό των ερευνητών σε σχέση με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν υπερβατικές πολιτικές για την αύξηση των επενδύσεων σε καινοτομία και νέες τεχνολογίες που αφορούν κλάδους αιχμής, π.χ. ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Θα πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι η υποχρέωση που έχει αναλάβει η Ελλάδα έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καλύψει το 20% των ενεργειακών της αναγκών μέσω ανανεώσιμων πηγών ενέργειας μέχρι το 2020, με παράλληλη μείωση κατά το ίδιο ποσοστό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, προσφέρει σημαντική ευκαιρία για επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες που συνδέονται με την «πράσινη» ανάπτυξη.
  9. Την Ελληνοποίηση των Προμηθειών που σημαίνει ότι πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες από τις Ελληνικές επιχειρήσεις να αποσπάσουν ένα αυξημένο ποσοστό των προμηθειών του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα που αφορούν μια τεράστια γκάμα προϊόντων και υπηρεσιών από γραφική ύλη μέχρι πάγιο εξοπλισμό και ανέρχονται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ.
  10. Την πολιτιστική μας κληρονομιά που μπορεί να αποτελέσει έναν άξονα ανάπτυξης σε συνδυασμό με την τουριστική πολιτική της χώρας.
  11. Τις προσπάθειες και τις ενέργειες του κάθε Έλληνα πολίτη καθώς όλοι μαζί πρέπει να «ξεπεράσουμε» τους εαυτούς μας και ο καθένας από το δικό του «μετερίζι» να συμβάλλει στην πρόοδο της κοινωνίας και της οικονομίας.
  12. Την κοινωνική συναίνεση και συνοχή που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την αποτελεσματική εφαρμογή όλων των προηγούμενων αξόνων ανάπτυξης.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Βήμα στις 15/10/2010